Patron

Stanisław Ignacy Witkiewicz, syn wybitnego malarza Stanisława i nauczycielki muzyki Marii z Pietrzkiewiczów, urodził się 24 lutego 1885 roku w Warszawie. W wyniku pomyłki w metryce, w dacie urodzenia miał wpisany zamiast lutego marzec, czego później nie prostował. W 1890 roku państwo Witkiewiczowie przenoszą się do Zakopanego. Tam pod naciskiem rodziny odbywa się chrzest chłopca (sami rodzice nie chcieli go chrzcić).
Rodzicami chrzestnymi byli Jan Krzeptowski "Sabała" i Helena Modrzejewska.

W 1893 roku mały Staś czyta dzieła Szekspira, po czym pisze pierwszy cykl dramatów Juwenilia (w wieku 8 lat).

W 1903 roku we Lwowie zdaje młody Witkiewicz maturę eksternistyczną (ojciec nie posyłał go do szkoły, która wg jego zdania zawężała horyzonty). Rok później rozpoczyna podróż po Europie (Wiedeń, Monachium, Rzym, Wenecja, Palermo). W roku 1905 zdaje na krakowską ASP, gdzie uczy się pod opieką Józefa Mehoffera. Studia przerywa wyjazdami do Wiednia i Paryża, by ostatecznie wznowić je w 1908 roku.

W 1910 roku, pod wpływem romansu z Ireną Solską, pisze pierwszą powieść: 622 upadki Bunga, czyli Demoniczna kobieta. W 1913 roku dochodzi do zaręczyn z Jadwigą Janczewską; rok później dziewczyna ginie samobójczą śmiercią. Witkacy wyjeżdża wówczas z Bronisławem Malinowskim do Australii, skąd po miesiącu wraca na wieść o wybuchu wojny w Europie. Walczy w carskiej armii w elitarnym pułku Cesarskiej Gwardii. W międzyczasie (1915) umiera w Szwajcarii jego ojciec, Stanisław. Po kontuzji wojennej w 1916 roku odchodzi ze służby czynnej. Pozostaje w Rosji, gdzie styka się z okrucieństwem rewolucji. Doświadczenie to wpływa na decyzję o powrocie do kraju w 1918 roku.

Po powrocie do Polski działa w grupie formistów. W 1918 roku kończy szkic Nowe formy w malarstwie, a w 1919 Wstęp do teorii Czystej Formy w teatrze. Tworzy także wiele dramatów: W małym dworku, Kurka Wodna, Gyubal Wahazar (1921), Mątwa, Jan Maciej Karol Wścieklica, Nadobnisie i koczkodany (1922). Również w 1922 roku wydaje Szkice estetyczne. Rok później bierze ślub z Jadwigą von Unrug. W tym samym roku pisze dramaty: Szalona lokomotywa, Janulka, córka Fizdejki. Lata 1924-25 to czas przełomu: maluje autoportret Ostatni papieros skazańca i kończy dramat Matka.
W Zakopanem powstaje Teatr Formistyczny, w Warszawie odbywa się wystawa portretów, rozpoczyna pracę nad powieścią Pożegnanie jesieni.

Naturalną konsekwencją wizji zalewu Europy przez komunizm ukazanej w Pożegnaniu jesieni jest powieść Nienasycenie, którą pisał od roku 1927. Równolegle rozwija się Firma Portretowa: drukiem ukazuje się regulamin, odbywają się eksperymenty z peyotlem, opisane później w 1930 roku w Narkotykach. Od roku 1929 praktycznie całkowicie poświęca się filozofii. Zbiega się to z poznaniem Czesławy Oknińskiej, późniejszej wiernej przyjaciółki. Rok 1931 przynosi śmierć matki Witkacego, Marii. Trzy lata później pisze kolejną część wizji wydarzeń politycznych czekających Europę - dramat Szewcy. W 1935 roku kończy "Główniaka", czyli Podstawowe pojęcia i twierdzenia implikowane przez pojęcie istnienia. Otrzymuje też nagrodę Polskiej Akademii Literatury - Złotego Wawrzyna. W 1937 roku publikuje studium Niemyte dusze.

Rok 1939 zaważył na całym życiu Witkacego. Jeszcze w lato przebywał w Zakopanem. Pod koniec sierpnia, jakby coś przeczuwając, wyjechał do żony, Jadwigi, mieszkającej na stałe w Warszawie. W piwnicy kamienicy na Brackiej ukrył swoje rękopisy i obrazy. Zaraz po wybuchu wojny zgłosił się do komisji mobilizacyjnej. Nie został jednak wcielony do armii ze względu na wiek (54 lata) i zły stan zdrowia (słaby wzrok i słuch). Pożegnawszy się z żoną, postanowił wraz z Czesławą Oknińską uchodzić z Warszawy na wschód. W Jeziorach na Polesiu zastała go wieść o wkroczeniu wojsk sowieckich. Następnego dnia, 18 września, już od rana zdawało mu się, że słyszy nadchodzące oddziały rosyjskie. Trzeba było działać. Po zaaplikowaniu sobie i Oknińskiej tabletek nasennych, podciął żyły. Zdążył przed Rosjanami. Czesława Oknińska, jak sama później mówiła - niestety, została odratowana.

Stanisław Ignacy Witkiewicz popełnił samobójstwo na dwa tygodnie przed kapitulacją Helu bronionego przez jego szwagra, kontradmirała Unruga. Pochowany został na cmentarzu miejscowym w Jeziorach,
z nieodłączna laską. Do dziś stoi drzewo, pod którym zakończył swe życie. W roku 1985 odbyła się ekshumacja zwłok, podczas której za szczątki Witkacego wzięto szczątki ukraińskiej kobiety. Pogrzeb (ze względu na to wydarzenie tylko symboliczny) odbył się w Zakopanem. Nad trumną przemawiał ksiądz Józef Tischner.